အလှည့်

တခါကရွာ တရွာမှာ မုဆိုးမ သားအမိ သုံးယောက် ရှိတယ် ။
အားကိုးရာ မဲ့ လေတော့ သမီး အကြီး မိအေးကို ဖိုးခွေးနဲ့ ပေးစား လိုက်တယ်ပေါ့ ။

အိမ်ထောင်သက် ကြာလာ လေလေ ပိုချစ် ကြလေ မို့လား မသိ။ တနေတော့ မိအေး ပိုးထိလို့ သေသွားတယ်။

ငိုရှာပြီပေါ့ ဖိုးခွေး တယောက်။ နာရေးက လူအများကြီး သံဃာတော် တွေရောပေါ့။
အဲ့မှာ ဖိုးခွေးက ဒီလို ငိုလိုက်တယ်…

” အမလေး…
သွားလေ သူကြီးရေ….
ငါ့ကို ချစ်လိုက် တာများ အသည်း ပေါက်မတက်…
အခုတော့ မသေခင် လေးတောင် ပြောခဲ့သေး…
အမေနဲ့ ညီမလေးကို စောင့်ရှောက်ပါ တဲ့…
စိတ်ချ ပါရစေ တဲ့…
အေးပါ ချစ်ဆုံးရယ် ငါ ဂတိ ပေးပါတယ် ဟီးးးးးးးးး ”

တရွာလုံးလည်း ဖိုးခွေး ငိုသံကို ကြားကာ သေသူကို မသနားပဲ ဖိုးခွေးကို ပို သနား ကြသည်။

မအေ လုပ်သူကလည်း သွားလေသူ သမီးကြီး အလိုကြ အတိုင်း သမီးငယ်နဲ့ ပေးစားသတဲ့ …

ထိုနည်း တူစွာ ပါပဲ သမီးငယ်လည်း ခလေး မရပဲ ပန်းနာ ရင်ကြပ်နဲ့ ဆုံးပြန် ပေါ့

ဖိုးခွေးလည်း

“အမလေး သွားလေးသူ ချစ်ဆုံးရေ သေခါ နည်းလေးတောင် စိတ်မချ လို့..”

“တော်တော့ ဖိုးခွေး ဆက် မငိုနဲ့တော့ လို့”

“ဗျာ ဘာလို့လဲ အဒေါ်ရယ်”

“နင်ငိုတာ ဒီတခါ ငါ့အလှည့် လို့ ပြောနေ သလိုပဲ မသာရဲ့ ဟီးးးးးးးးးးးးးး”

Comments

Popular posts from this blog

စပ်စုတဲ့ မိန်းမ

ဆိုက္ကားဆရာရဲ့ထောပြီအစီအစဉ်

လောင်းမလား